Pożytek, szczęście
Zdaniem Sokratesa pożytek zawsze płynął z dobra i tylko z dobra. Tylko działanie dobre przyniesie pożyteczne skutki dla danej osoby i całej reszty. Jedynym logicznym działaniem więc było dla niego działanie dobre, takie, które przyniesie wszystkim pożytek. Zależne było więc u niego nie dobro od pożyteczności, lecz odwrotnie - pożyteczność od dobra. Tak więc jeśli człowiek postępował dobrze, pożyteczne skutki były nie tylko dla niego, ale i wszystkich. Odwrotne twierdzenie charakterystyczne mogłoby być dla sofistów, bądź utylitarystów. Źródłem wszelkiego złą były więc u Sokratesa złe wybory ludzi. Tylko wtedy, gdy ktoś nie postępował dobrze i nie dobro miał na celu, mogła spotkać go nieprzyjemność. Wszystko wynika więc z działań ludzkich i tego, co mają za cel już na samym początku. Sokrates zalecał więc sprawiedliwość, lojalność oraz wysiłek w pracy z tego względu, że ich skutkiem jako działań dobrych będzie korzyść dla wszystkich i w tym tkwi całe dobro. Dobro zaś prowadzi tylko i wyłącznie do szczęścia. Logicznym więc dla człowieka winno być w myśl tych słów postępowanie dobre, ponieważ skutkiem jego będzie szczęście.